PostHeaderIcon Η Αλήθεια για το Βάπτισμα και την Ευχαριστία.

Είναι αλήθεια ότι στον Χριστιανικό κόσμο υπάρχει μεγάλη σύγχυση γύρω από τα θέματα του Βαπτίσματος και της Κοινωνίας (Δείπνος του Κυρίου). Με ταπεινή καρδιά και με ευθύνη, θα μοιραστούμε μαζί σας τα όσα από αγάπη μας αποκάλυψε ο Κύριος.

Υπάρχουν δύο συμφωνίες μεταξύ Θεού και ανθρώπων, η μία ήταν ο νόμος (Παλαιά Διαθήκη), η άλλη είναι η χάρη (Νέα Διαθήκη). Ο Χριστός μας έκανε ικανούς να γίνουμε «διάκονοι της Νέας Διαθήκης, όχι του γράμματος, αλλά του Πνεύματος επειδή το γράμμα θανατώνει, ενώ το Πνεύμα ζωοποιεί» (Β' Κορ.3:6). Οι πρακτικές του νόμου (λατρεία μέσα σε θυσιαστήρια, ναούς, τελετές, ειδική ιεροσύνη, κλπ.) ήταν απόλυτα σύμφωνες με το γράμμα του Νόμου. Θυσίαζαν αμνό, κρατούσαν το Πάσχα όπως το δίδαξε ο Θεός, σε ακριβή χρόνο και τόπο. Μόνο οι ιερείς και οι αρχιερείς μπορούσαν να οδηγούν σε πολλές λατρευτικές τελετές. «Είχε η πρώτη σκηνή διατάξεις λατρείας και γήινο θυσιαστήριο» (Εβρ.9:1). Οι ιερείς οργάνωναν εκεί τις λεπτομέρειες της λατρείας. Η Εκκλησία, της Νέας Διαθήκης, έχει μεγαλύτερο Ιερέα που είναι ο Χριστός. Εκείνος ως μέγας Αρχιερέας οργανώνει το αληθινό θυσιαστήριο που έφτιαξε ο ίδιος ο Κύριος, και όχι οι άνθρωποι (Εβρ.8:2).

Η Εκκλησία είναι ένας πνευματικός οργανισμός, αποτελούμενη από πνευματικούς ανθρώπους που είναι πληρωμένοι από το Άγιο Πνεύμα. Επειδή «αυτό που γεννιέται από την σάρκα είναι σάρκα, και αυτό που γεννιέται από το Πνεύμα είναι πνεύμα» (Ιω.3:6) είναι αδύνατο σαν πνευματικοί άνθρωποι να τρεφόμαστε πνευματικά από υλικά πράγματα. Η πνευματική ζωή του Χριστιανού δεν πρέπει να αντικαθίσταται από τελετές όπως στο παρελθόν, αλλά πρέπει να τρεφόμαστε καθώς «τρώμε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και πίνουμε το αίμα Του» πνευματικά (Ιω.6:53,63).

Σαν αναγεννημένοι Χριστιανοί πιστεύουμε στο Βάπτισμα που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός. Ο Χριστός είπε στους πρώτους Χριστιανούς, «Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς...» (Μτ.28:19-20). Εδώ αναφέρεται καθαρά Βάπτισμα στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Η λέξη «βαπτίζω» σημαίνει «βυθίζω» ενώ η λέξη «Όνομα» σημαίνει «δόξα, φήμη» (Σταματάκου Ιω., Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, σελ.695). Άρα η φράση αυτή σημαίνει «βυθίστε τους στη δόξα, στη φήμη, στη δύναμη του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Ρωτάμε όσους λένε ότι αυτό το εδάφιο αποδεικνύει το βάπτισμα στο νερό, που βρήκαν εδώ τη λέξη «νερό»; Στο αντίστοιχο εδάφιό του, ο Λουκάς, μιλάει καθαρά για το Βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος (Λκ.24:47-49) το ίδιο αναφέρει και στις Πράξεις των Αποστόλων (Πρ.1:2-5). Είναι σημαντικό να πούμε ότι ο Μάρκος λέει, «Όστις πιστεύση και βαπτισθή θέλει σωθή, όστις όμως απιστήση θέλει κατακριθή» (Μκ.16:16) που σημαίνει ότι η πίστη και το Βάπτισμα θα πρέπει να είναι συνεχείς. Το να είναι κάποιος συνέχεια κάτω από το νερό είναι αδύνατον! Στο Ρωμ.6:1-3 ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί τον αόριστο χρόνο «εβαπτίσθητε» γιατί μιλάει σε βαπτισμένους πιστούς εξηγώντας το νόημα του εκ Πνεύματος Βαπτίσματος, φυσικά οι πιστοί αυτοί ζούσαν βουτηγμένοι (ένα συνεχές Βάπτισμα) στο Άγιο Πνεύμα. Είναι αξιοπρόσεκτο ότι ούτε και ο Ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει την λέξη «νερό». Τέλος, ο Ιωάννης δεν αναφέρει τίποτα για αυτό το θέμα στο δικό του Ευαγγέλιο.

Στην αποστομωτική απάντηση του Λουκά ότι ο Ιησούς Χριστός εννοούσε το Πνευματικό Βάπτισμα (Λκ.24:47-49, Πρ.1:2-5), μερικοί φέρνουν μία περίεργη και καθαρά αντί-Γραφική ένσταση. Λέγουν, «είναι αδύνατον ο Ιησούς να δίνει εντολή στους Αποστόλους να κάνουν κάτι που μόνο ο Ίδιος μπορεί...» και όμως είναι δυνατόν! Ο Χριστός δια των μαθητών έκανε θαύματα, έδινε τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος κ.ά. γιατί λοιπόν να μην μπορεί δια των μαθητών να βαπτίζει; Και όμως με τη φράση, «βαφτίστε» (Μτ.28:19-20) ο Χριστός εννοούσε «βυθίστε», «βοηθήστε τους να γίνουν ένα με την δόξα του Θεού». Πώς; Κάνοντάς τους μαθητές Του (στοιχ.19). Μιλώντας τους για την δια πίστεως αναγέννηση και σωτηρία. Αναγεννημένοι πλέον θα λάμβαναν το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα (Πρ.1:2-5) και τότε θα είχαν την δύναμη να τηρούν όλες τις εντολές του Κυρίου Ιησού Χριστού! Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ιωάννης δεν αναφέρει την φράση αυτή του Κυρίου και όμως γράφει, «ταύτα δε εγράφησαν διά να πιστεύσητε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντες να έχητε ζωήν εν τω ονόματι αυτού» (Ιω.20:31). Τη «ζωή» δια του Χριστού, όχι δια του βαπτίσματος στο νερό!

Μερικοί λένε ότι αυτές είναι νέες ερμηνείες και ότι οι Εβραίοι αλλιώς τα κατανοούσαν. Αυτό όμως είναι αυθαίρετο α). Διότι ο Χριστός εκπλήρωσε (πληρόω: καθιστώ τι πλήρες) το νόημα του νερό-βαπτίσματος και του νόμου (Μτ.3:15, 5:17) και β). Διότι το Χριστιανικό Βάπτισμα είναι αυτό στο Άγιο Πνεύμα και όχι στο νερό, κάτι που γνώριζαν καλά οι Μαθητές αλλά και οι πρώτοι Χριστιανοί (Μτ.3:11). Το γεγονός που ο Χριστός βαπτίσθηκε στο νερό είναι αυτό που το κάνει άχρηστο, επειδή ο σκοπός εκπληρώθηκε. Το χωρίο Ιω.3:22-26 δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί διότι έγινε πριν την εκπλήρωση που σφραγίσθηκε επί στου Σταυρού. Ούτε και το χωρίο Πρ.8:35-40 διότι οι Χριστιανοί την περίοδο αυτήν ιδίως οι Εβραίοι ταλαντευόντουσαν μεταξύ του Νόμου και της Χάρης και τηρούσαν τύπους που εκπλήρωσε ο Χριστός (π.χ. την περιτομή). Ο Χριστός έκανε πράξη όλο το νόμο του Θεού και όταν ξεψυχούσε στον Σταυρό φώναξε «Τελείωσε!», το κάλυμμα του θυσιαστηρίου σκίστηκε και ο παλαιός νόμος τελείωσε! Το να κάνουμε τελετές της σάρκας ή του νόμου και να λέμε ότι χωρίς αυτές δεν υπάρχει Εκκλησία είναι κοροϊδία στο όλο έργο του Χριστού. Με τέτοιο σκεπτικό φανερώνεται το γεγονός ότι δεν πιστεύουμε ότι ο νόμος εκπληρώθηκε στον Χριστό (Μτ.5:17).

Η φράση του Παύλου, «Διότι δεν με απέστειλεν ο Χριστός διά να βαπτίζω, αλλά διά να κηρύττω το ευαγγέλιον, ουχί εν σοφία λόγου, διά να μη ματαιωθή ο σταυρός του Χριστού» (Α' Κορ.1:17) όχι μόνο συμφωνεί με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη αλλά και σφραγίζει την εκπλήρωση του Σταυρού, λέγοντας «ώστε ο θάνατος του Ιησού στο Σταυρό» η είσοδος στη Χάρη «να μη χάσει το περιεχόμενό του» την είσοδο του πιστού ελεύθερα όχι μέσω τύπων στα άγια των Αγίων! Μόνος μεσίτης είναι ο Χριστός και για να πάμε σ' Αυτόν δεν χρειαζόμαστε κανέναν μεσίτη, ούτε άνθρωπο ούτε και τύπο ή τελετή. Ο Παύλος βάπτιζε αρχικά σε νερά, όπως έκανε και την περιτομή, παραδέχεται όμως ότι αυτά δεν έχουν σχέση με το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, της Καινής Διαθήκης!

Στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων (Πρ.11:15-17) βλέπουμε ότι βαπτίσθηκαν με Πνεύμα Άγιο ο Κορνήλιος και οι δικοί του και ότι ύστερα ο Πέτρος τους βάπτισε στο νερό (πράγμα που εκπλήρωσε ο Χριστός) αλλά τότε έκαναν και την περιτομή και κρατούσαν αρκετά Εβραϊκά έθιμα που όμως δεν ανήκουν στο Ευαγγέλιο του Χριστού και εξαιτίας αυτών [των Ιουδαϊκών συνηθειών, πχ. περιτομή] δημιουργήθηκε μεγάλο πρόβλημα εντός της Εκκλησίας που οδήγησε τελικά στη Σύνοδο της Ιερουσαλήμ (Πρ.15,16).

Αποφασίσθηκε ότι το Βάπτισμα είναι ένα (Εφες.4:5) ασφαλώς πρόκειται για το Βάπτισμα που δίδαξε ο Χριστός (Μτ.28:19-20, Πρ.1:2-5). Μετά το Πρ.11 ο Πέτρος δεν συστήνει ξανά το βάπτισμα στο νερό.

Στην Α' Επιστολή του Πέτρου 3:20-21 ο Απόστολος δεν μιλάει για βάπτισμα στο νερό. Αυτό α). Διότι το «νερό» δεν το χρησιμοποιεί κολακευτικά, «διασώθηκαν διαμέσου του νερού», άλλες μεταφράσεις έχουν, «Διασώθηκαν με την κιβωτό από το νερό» [Η Αγία Γραφή, Ελληνική Βιβλική Εταιρεία, 1997] (στοιχ.20), β). το αντίτυπο του Βαπτίσματος δεν είναι το «νερό» αλλά η «κιβωτός» (στοιχ.20-21) και γ). Διότι κάνει σαφή διαχωρισμό μεταξύ του νερού και του Πνεύματος (στοιχ.21). «Το βάπτισμα σώζει εμάς σήμερα» σημαίνει το Βάπτισμα στο Πνεύμα του Θεού. Η λέξη «επερώτημα» σημαίνει «ερώτημα» και σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα δια της αγαθής συνείδησης απαντά στο ερώτημα του Θεού ότι «ναι δεχόμαστε την σταυρική θυσία του Χριστού».

Σχετικά με την Κοινωνία ή Δείπνος του Κυρίου βλέπουμε ότι καθώς ο Ιησούς έτρωγε με τους μαθητές Του, είπε ότι το ψωμί συμβόλιζε το σώμα Του και το κρασί το αίμα Του, το οποίο θα πρέπει οι μαθητές να τρώνε και να πίνουν. Τους είπε επίσης, να το κάνουν αυτό μέχρι να έλθει στη Βασιλεία Του (Μτ.26:20-29, Μκ.14:17-25, Λκ.22:14-23). Αυτό το πράγμα εκπληρώθηκε όταν έφαγε ο Χριστός μετά την Ανάσταση με τους μαθητές Του (Ιω.21:15-23, Λκ.24:30-43, Πρ.10:41) όταν ήλθε στη Βασιλεία Του (Μτ.16:28, 28:18, Μκ.9:1, Λκ.9:27, Κολ.1:13, Αποκ.1:9). Οι πρώτοι Χριστιανοί όταν μαζευόντουσαν για λατρεία, τρώγανε και πίνανε μαζί σαν ένδειξη κοινωνίας, θυμούμενοι το έργο του Χριστού (Α' Κορ.11:20-26). Αυτές οι συνεστιάσεις ονομάζονταν «αγάπες» και με τον καιρό σταμάτησαν. Οι αληθινοί Χριστιανοί έχουν πνευματικό δείπνο, κοινωνία με τον Χριστό (Αποκ.3:20-22). Τρώνε και πίνουν πνευματικά τη σάρκα και το αίμα του Κυρίου (Ιω.6:22-65) και η παρουσία του Χριστού μένει μαζί τους (Ιω.14:28-31, Β' Κορ.13:5).

Σαν συμπέρασμα θα λέγαμε ότι το να συνδέουμε πνευματικά πράγματα με εξωτερικευμένες, τυπικές, τελετές αντικαθιστά το πνευματικό έργο του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας και μας οδηγεί στην ειδωλολατρία. Η λατρεία του Θεού πρέπει να είναι Πνευματική και Αληθινή (Ιω.4:23).