PostHeaderIcon Η αθανασία της ψυχής...

Αγαπητοί μου φίλοι,

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε!

Σκέφτηκα καλό να αναφερθώ λιγάκι στο θέμα της αθανασίας της ψυχής. Οι περισσότεροι Χριστιανοί πιστεύουμε στην μεταθανάτιο ζωή δηλαδή πιστεύουμε ότι ενώ το σώμα πεθαίνει η ψυχή συνεχίζει να ζει, δηλαδή συνεχίζει να υπάρχει. Βέβαια υπάρχουν ορισμένες Χριστιανικές Ομολογίες που πιστεύουν ότι μαζί με το σώμα πεθαίνει και η ψυχή που και μερικές φορές ταυτίζουν, όμως πιστεύω ότι η άποψή τους αυτή είναι εσφαλμένη και έρχεται σε αντίθεση με την διδασκαλία της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας και αυτής της Αγίας Γραφής.

Όταν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ο Μωυσής μας λέγει (ο Μωυσής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου της Γένεσης στην Παλαιά Διαθήκη) ο Θεός «εφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (Γεν.2:7). Πρόσεξε τώρα, η τιμωρία που θα είχε ο άνθρωπος σε περίπτωση παρακοής στον Θεό θα ήταν, «από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ' αυτού• διότι καθ' ην ημέραν φάγης απ' αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει» (Γεν.2:17). Δες, «καθ' ην ημέραν φάγης απ' αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει» δηλαδή, την ημέρα που θα φας από αυτό θα πεθάνεις, μόλις φας από αυτό θα πεθάνεις. Όταν όμως οι πρωτόπλαστοι παράκουσαν τον Θεό δεν πέθαναν αμέσως (σωματικά) αντίθετα ζήσανε για πολλά ακόμη χρόνια. Ψέματα λοιπόν είπε ο Θεός; Όχι βέβαια! Ο θάνατος του ανθρώπου δεν ήταν σαρκικός αλλά πνευματικός, μόλις παράκουσαν τον Θεό κατάλαβαν ότι ήταν γυμνοί ότι δηλαδή δεν είχαν ποια την χάρη του Θεού. Αυτό θα μπορούσε να διορθωθεί μόνο με την θυσία του Ιησού Χριστού για αυτό και ο Θεός θυσίασε ζώα (παραβολικά) και τους έφτιαξε χιτώνες δερμάτινους (Δες Γένεση κεφ.2, 3). Αυτό λοιπόν φανερώνει ότι ο άνθρωπος αποτελείται από ψυχή και σώμα όχι μόνο από σώμα.

Είναι λοιπόν η ψυχή μας θνητή ή αθάνατη; Ας δούμε τι λέει ο Ιησούς Χριστός.

«Μη φοβηθήτε λοιπόν αυτούς• διότι δεν είναι ουδέν κεκαλυμμένον, το οποίον δεν θέλει ανακαλυφθή, και κρυπτόν, το οποίον δεν θέλει γνωσθή. ό,τι σας λέγω εν τω σκότει, είπατε εν τω φωτί, και ό,τι ακούετε εις το ωτίον, κηρύξατε επί των δωμάτων. Και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι• φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη.» ( Μτ.10:26-28 ).

Βλέπουμε λοιπόν εδώ ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός κάνει σαφή διαχωρισμό μεταξύ του θανάτου του σώματος και του θανάτου της ψυχής. Λέει, «Και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι». Μην φοβάστε αυτούς που μπορεί να σκοτώσουν το σώμα σας (φυσικός θάνατος) αλλά που δεν μπορούν να πειράξουν την ψυχή σας. Άρα η ψυχή δεν πεθαίνει όταν πεθαίνει το σώμα. Τι γίνεται με την ψυχή; Θα το δούμε σε λίγο.

Σε άλλη περίπτωση ο Χριστός απαντά στους Σαδδουκαίους, «Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ; δεν είναι ο Θεός Θεός νεκρών, αλλά ζώντων» (Μτ.22:32). Ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ και άλλοι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης είχαν προ πολλού πεθάνει αλλά για τον Χριστό δεν ήταν νεκροί. Γιατί; Διότι οι ψυχές τους ήταν ακόμη ζωντανές, ήταν με τον Θεό.

Αν διαβάσετε την παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου (Λκ.16:20-31) θα δείτε ότι οι ψυχές του πλούσιου και του Λάζαρου συνέχισαν να υπάρχουν μετά τον φυσικό τους θάνατο.

Στον σταυρό ο ένας εκ των δύο ληστών είπε στον Χριστό, «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» και ο Χριστός απάντησε, «Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσθαι μετ' εμού εν τω παραδείσω» (Λκ.23:42-43). Άρα η ψυχή του μετανοημένου ληστή θα ζούσε μαζί με τον Χριστό.

Τι γίνεται μετά τον φυσικό θάνατο; «Και καθώς είναι αποφασισμένον εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι, μετά δε τούτο είναι κρίσις» (Εβρ.9:27). Κρίνονται οι ψυχές και περιμένουν την ανάσταση για την τελική ετυμηγορία, «και θέλουσιν εξέλθει οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, οι δε πράξαντες τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω.5:29).

Με την αμαρτία λοιπόν, έρχεται ο πνευματικός θάνατος και ύστερα ο σωματικός. Αν κάποιος μελετήσει την παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου θα διαπιστώσει πως και η ψυχή του δίκαιου Λαζάρου καθώς και η ψυχή του άδικου πλουσίου συνέχιζαν να ζουν μετά τον φυσικό θάνατο.

«Υπήρχε δε κάποιος άνθρωπος πλούσιος, και ντυνόταν με πορφύρα, και στολή από βύσσο, ευφραινόμενος καθημερινά με μεγαλοπρέπεια. Υπήρχε δε και ένας φτωχός, με το όνομα Λάζαρος, γεμάτος πληγές, τον έβαζαν έβαζαν κοντά στην πύλη του, και επιθυμούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα, που έπεφταν από το τραπέζι τού πλουσίου• αλλά, και τα σκυλιά, καθώς έρχονταν, έγλειφαν τις πληγές του. Πέθανε, όμως, ο φτωχός και φέρθηκε από τους αγγέλους στον κόλπο τού Αβραάμ. Πέθανε δε και ο πλούσιος και θάφτηκε. Και μέσα στον άδη, καθώς ύψωσε τα μάτια του, ενώ βρισκόταν μέσα σε βάσανα, βλέπει από μακριά τον Αβραάμ, και τον Λάζαρο στην αγκαλιά του• κι αυτός, αφού φώναξε, είπε: Πατέρα Αβραάμ, ελέησέ με, και στείλε τον Λάζαρο, για να βουτήξει την άκρη τού δαχτύλου του στο νερό, και να δροσίσει τη γλώσσα μου• επειδή, βασανίζομαι μέσα σε τούτη τη φλόγα. Και ο Αβραάμ είπε: Παιδί μου, θυμήσου ότι απόλαυσες τα αγαθά σου στη ζωή σου και ο Λάζαρος παρόμοια τα κακά• τώρα, αυτός μεν παρηγορείται, εσύ όμως βασανίζεσαι. Και εκτός όλων τούτων, ανάμεσα σε μας και σε σας είναι ένα μεγάλο χάσμα στηριγμένο, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από εδώ προς εσάς, να μη μπορούν, ούτε και οι από εκεί να διαπεράσουν προς εμάς. Και είπε: Σε παρακαλώ, λοιπόν, πατέρα, στείλ' τον στην οικογένεια του πατέρα μου• επειδή, έχω πέντε αδελφούς• για να δώσει μαρτυρία σ' αυτούς, ώστε να μη έρθουν κι αυτοί σε τούτο τον τόπο τού βασανισμού. Λέει σ' αυτόν ο Αβραάμ: Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες• ας ακούσουν αυτούς. Και εκείνος είπε: Όχι, πατέρα Αβραάμ• αλλά, αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ' αυτούς, θα μετανοήσουν. Είπε δε σ' αυτόν: Αν δεν ακούν τον Μωυσή και τους προφήτες, ούτε αν κάποιος αναστηθεί από τους νεκρούς θα πειστούν» (Λκ.16:24-31, Μετάφραση του Σπύρου Φίλου).

Φιλικά,
Θεμιστοκλής