Του Θεμιστοκλή Παπαϊωάννου

Ο Κύριός μας και Σωτήρας Ιησούς Χριστός με την σταυρική θυσία Του κατάργησε την θανατική ποινή για κάθε αμαρτωλό και εγκληματία. Ένας Χριστιανός δεν δύναται ούτε να υποστηρίξει, ούτε φυσικά και να διαπράξει αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Ο Χριστιανός οφείλει να συγχωρεί τους πάντες και να τους βοηθά να έρθουν στο δρόμο του Θεού, ο Χριστός που άλλαξε την καρδιά του διώκτη και φονιά Σαύλου και τον μετέτρεψε στον Απόστολο των Εθνών Παύλο, μπορεί να αλλάξει κάθε άνθρωπο. Ο Χριστιανός οφείλει να αγαπά και να προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους διότι ο Θεός δια του Ιησού Χριστού αγάπησε και συγχώρεσε και αυτόν, ώστε να μη χαθεί για πάντα στην κόλαση όπως άξιζε σε όλους μας. Όσοι δεν αγαπούν και δεν συγχωρούν τον συνάνθρωπο δεν είναι Χριστιανοί.

Θα ρωτήσει όμως κάποιος. «Καλά βρε Θεμιστοκλή, τους εγκληματίες θα τους αφήνουμε ατιμώρητους;». Όχι βέβαια. Αλλά η τιμωρία θα πρέπει να είναι προς συμμόρφωση και αλλαγή των εγκληματιών ώστε να γίνουν σωστοί πολίτες και όχι χάριν μιας εκδίκησης. Αν θέλουμε πραγματικά να κάνουμε το καλό οφείλουμε όσο βέβαια περνάει από το χέρι μας να βοηθάμε το θύμα ή (αν δολοφονήθηκε) την οικογένειά του αλλά και τον θύτη, έτσι και αλλιώς μια ξερή εκδίκηση δεν θα επαναφέρει έναν δολοφονημένο στη ζωή ούτε και θα θεραπεύσει κάποιο θύμα κακοποίησης.

Θα μπορούσα να φέρω πλήθος άγιο-Γραφικών εδαφίων αλλά προτιμώ να κλείσω με τα λόγια της Κυριακής προσευχής, «ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΚΥΡΙΕ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΜΑΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΑΜΑΡΤΗΣΑΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ», που σημαίνει ότι αν δεν συγχωρούμε τους συνανθρώπους μας και αν δεν θέλουμε το καλό όλων ούτε και ο Θεός θα συγχωρέσει εμάς.