PostHeaderIcon Λατρεία

Ως Φίλοι και Χριστιανοί πιστεύουμε ότι όπου δύο ή περισσότεροι από εμάς μαζεύονται στο όνομα του Ιησού, Αυτός βρίσκεται πραγματικά παρόν ανάμεσά μας (Ιωάν.15:15, Ματθ.18:20). Με αυτήν την προσδοκία μαζευόμαστε με ταπεινότητα, σιωπηλά μπροστά στον Κύριο, για να εισέλθουμε στην παρουσία Του και αναμένουμε το ξεχείλισμα του Πνεύματος Του (Ιωήλ 2:28). Εμείς δεν θεωρούμε ως δεδομένο ότι θα προσευχηθούμε, θα τραγουδήσουμε, θα μιλήσουμε με τη δική μας δύναμη, αντίθετα περιμένουμε ώσπου όλες οι δραστηριότητες σταματήσουν ώστε να μπορέσουμε να ακούσουμε τον Λόγο του Θεού να μιλάει στις καρδιές μας και να μας οδηγεί σε μία βαθύτερη κοινωνία μ’ Αυτόν (Ψαλμ.46:10, Ιωάν.1:1, 4:23, 24). Αφήνουμε πίσω τις προσωπικές μας δουλειές και τις προκαταλήψεις μας για το πώς ο Κύριος θα χρησιμοποιήσει το χρόνο αυτόν και αναζητούμε μόνο να διακρίνουμε τι ο πραγματικός Ποιμένας θέλει να πούμε ή να κάνουμε προς δόξα και τιμή Του (Ιωάν.10:3, 15:14, 1 Πέτρ.4:10, 11, 1 Κορ.12:8,9). Η ώρα της λατρείας είναι δική Του να την προγραμματίσει όπως Εκείνος ξέρει και η μοναδική μας υποχρέωση είναι να αποκριθούμε με υπακοή στο κάλεσμα Του, είτε αυτό είναι δια δοξολογίας, προφορικής διακονίας ή προσευχής. Δεν καλούμαστε όλοι να εξωτερικεύσουμε πράξεις ή φωνητικές δοξολογίες, διακονία λόγου ή προσευχές, αλλά αυτά μπορούν να συνεισφέρουν στην λατρεία επιδοκιμάζοντας την συνάντηση με σιωπηλή προσευχή, ή ψάλλοντας ψαλμούς, ύμνους και πνευματικά τραγούδια, δημιουργώντας μελωδία στις καρδιές μας για τον Κύριο (Εφεσ.5:19).

Αφού λοιπόν ο Ιησούς Χριστός είναι η αόρατη Κεφαλή της Εκκλησίας και είναι Εκείνος που μας φέρνει κοντά Του (Λουκ.12:34) δεν καθιστούμε κανέναν άνθρωπο ως μεσάζοντα να οδηγεί ή να κατευθύνει την λατρεία μας παρά τον ίδιο τον Χριστό, διότι είναι Αρχιερέας για πάντα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ (Εβρ.6:20). Ο Ιησούς μπορεί κάποιες φορές να διακονεί (διδάσκει) όλη την συνάθροιση άμεσα και εσωτερικά (στις καρδιές των πιστών) χωρίς να εκστομιστεί ούτε μία λέξη φέρνοντας ένα αίσθημα ειρήνης και συμφιλίωσης η οποία αναγνωρίζεται απ’ όλους ως μία ένδειξη της Παρουσίας Του (Ιωάν.14:27, Ψαλμ.32:1).

Άλλες φορές μπορεί να δοθούν λόγια διακονίας σε κάποιον ώστε να μιλήσει σε όλη τη συνάντηση, και εμείς πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο ο άνθρωπος που θα καλεστεί να το κάνει να είναι υπάκουος στο να παραδώσει το μήνυμα που του έδωσε ο Θεός, παρ' όλες τις φυσικές συστολές και τα αισθήματα αναξιότητας (Ησαΐας  6:5-9). Γιατί ό,τι ο Θεός μας ζητήσει να κάνουμε μας δυναμώνει επίσης και μας καθιστά ικανούς να το κάνουμε (Μαρκ.13:11) εάν μονάχα τον υπηρετούμε (Ησαΐας 40:31).

Καθώς όλες οι διακονίες του Ευαγγελίου δίνονται με άμεση καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος (Ιωάν.14:26) κάθε ένας παρών μπορεί να είναι χρισμένο όργανο του Θεού, εφόσον είναι υπάκουος στο κάλεσμά Του.

Ο Κύριος επίσης περιμένει από εμάς να προετοιμάζουμε τις καρδιές μας και το μυαλό μας να δεχθούν το σωστά ειπωμένο λόγο (Ιερεμ.4:3) και αν ακούσουμε με ευαίσθητο και μεταμελημένο πνεύμα τα πνευματικά μας αυτιά θα διακρίνουν την αλήθεια όπως είναι από τον Ιησού (μέσα στον Ιησού). Έτσι μπορούμε να τραφούμε καλά  από λίγα, καλά ειπωμένα λόγια (Κολ.4:6).

Παρ’ όλο που οι Φίλοι παρακινούνται να είναι ακριβώς στην ώρα τους για την συνάντηση λατρείας, σποραδικά η λατρεία μας επεκτείνεται πέρα της καθορισμένης ώρας. Αυτό μπορεί να γίνει διότι ένας Φίλος έχει σηκωθεί να μιλήσει προς το τέλος της συνάντησης ή διότι είναι φανερό ότι η συνάντηση δεν έχει λήξει και ότι η δουλειά του Αγίου Πνεύματος δεν πρέπει να διακοπεί.

Όταν δύο διορατικοί Φίλοι (συνήθως πρεσβύτεροι ή επίσκοποι)  αισθανθούν ότι η ώρα του τέλους έφθασε σηκώνονται και ανταλλάσσουν χειραψία. Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι η συνάντηση τελείωσε, έπειτα όλοι οι πιστοί χαιρετούν αλλήλους ανταλλάσσοντας χειραψία. Επισκέπτες είναι καλοδεχούμενοι και δίνεται ευκαιρία για θερμή Χριστιανική συντροφιά.